Winter
January 22nd, 2008 by martijn
Er zijn hedonisten die menen dat de zomer het mooiste seizoen is. Met zand in je naad en een lauw blikje bier naar vrouwen in bikini’s staren is op zich best leuk, maar wie dat het beste vindt heeft weinig van het leven begrepen. Ikzelf houd van de winter, de echte winter, van vroegâh!
Dan ziet de wereld er pas mooi uit, getuige deze foto van parelmoerwolken die volgens het knmi vandaag in Noorwegen te zien waren. (foto niet van vandaag en mogelijk niet uit Noorwegen - red)
Vandaag vond ik een enveloppe met een mooie oude groene postzegel van 50 cent erop. Erin zaten de geboortekaartjes van mij en mijn zus. Ik wist wel dat ik die ergens had liggen, en het is zeker niet zo dat ik ze al zesentwintig jaar niet gezien had maar toch was het een vreemde gewaarwording. Het is een soort tastbaar bewijs dat mensen blij waren dat ik op de wereld kwam, al kenden ze mij natuurlijk nog niet zo goed. Het feit dat iemand (een vriendin van mijn ouders als ik het wel heb) de moeite heeft genomen dit kaartje voor mij te maken kon ik opeens erg waarderen. Overigens is het plaatje wat je hier ziet slechts een detail, er staak ook wat tekst op.
Op weg naar het zwembad dacht ik er opeens aan. Nog niet op dat vertiefde woningnet gekeken naar de resultaten van de afgelopen jachtsessie. Gelukkig ga ik zwemmen, want een goed verzorgd lichaam verhoogt mijn karma aanzienlijk. En inderdaad, bij thuiskomst bleek ik nummer drie voor een woning waar ik nog niet dood in gevonden zou willen worden en nummer zes voor een droomhuis. Wederom alle records verbroken dus.
Zwemmen in Januari is nooit leuk. Files in de banen vanwege alle stumperds die zichzelf weer eens een goed voornemen gegund hebben. Deze goedheiligmannen zijn over het algemeen ook nog is allemaal dobberaars; mensen die rustig keuvelend en bijna bewegingsloos een beetje van de ene naar de andere kant drijven. Het beste wat je in Januari kunt doen is zoeken naar een zogeheten ijsbreker. Iemand die wel een beetje kan zwemmen en mooi een pad voor je kan banen. Wordt je meteen gedwongen iemand bij te houden die veel beter kan zwemmen dan jij.
Vroeger hadden wij natuurlijk wekelijks de Donald Duck op de mat. In een van de nieuwjaarsedities was Donald op de achterkantstrip verantwoordelijk voor het afsteken van een vuurwerkshow. Dat liep zo in de soep dat op het moment van de jaarwisseling de woorden ‘Nukkig Ilijaar’ boven Duckstad verschenen. Vraag mij niet waarom, maar dat vond ik toen enorm grappig. Ik heb nog steeds de neiging mensen een nukkig ilijaar te wensen. Ik houd me in omdat ik weet dat de kans dat iemand zich deze achterkantstrip herinnert nogal klein is, en ik wil mensen niet verwarren. Daarom wens ik jullie ook dit jaar weer het oude vertrouwde gelukkig nieuwjaar. Tevens breng ik een welklinkende toost uit op mijn nieuwe hyves contacten: op het leven jongens!
