Vandaag voor het eerst weer een echte student. Overdag dus en niet ’s avonds. Zoals verwacht zijn sommige vakken wat boeiender dan andere. Vandaag zowel het sufste als het leukste vak gehad. Een dag van extremen dus.
Ik voelde me behoorlijk nieuw. Als deeltijder ben je een dief in de nacht. Het gebouw is altijd leeg en je weet niet hoe het er overdag aan toe gaat. Nu ben ik opeens een volwaardig lid van de Leeuwenburgcultuur.
Anders, maar niet verkeerd. Het niveau lijkt inderdaad hoger te liggen, ik voel me niet oud, en zoals gebruikelijk zijn er geen meisjes. Want meisjes kunnen.. sja.. meisjes zijn over het algemeen… beter in sommige vakken en wat minder goed in andere.
De plaatselijke currency bedraagt de ‘shoarma‘, getuige de zin:
‘ik geef jou 20 shoarma’s, jij geeft mij 20 shoarma’s, we delen het boek, dan hebben we allebei een boek‘.
Wat dit verder precies moest betekenen begreep ik niet echt, maar ik ga gewoon stug door met integreren.
Er moesten natuurlijk ook zieltjes gewonnen. Ik ontving een mooie usb stick (een gigabyte, en ik ben nog van de generatie die dat heel veel vindt!) met een papieren folder over afstudeeropdrachten van een van die witteboorden IT toko’s. Deze toko hanteert het internationaal vermaarde IT Top Trainee Concept. Door een auto van de zaak aan te bieden weet dit bedrijf al het toptalent weg te kapen, want iedereen weet dat mensen met hersens graag een auto willen.
Mensen met auto’s kunnen ook goed spellen. Mijn usb stick bevatte een document met daarop een opsomming van beschikbare afstudeeropdrachten. Bij de eerste opdracht was het meteen raak.
‘Er zijn verschillende mogelijkheden om hier inzage in te krijgen. Deze mogelijkheden hebben echter alle nadelen, waardoor het voor ons niet werkt.‘
Ik hoop dat ze degene die een mogelijkheid wist te ontwikkelen met alle nadelen onmiddelijk beloond hebben met een auto. Ikzelf ben vooralsnog erg blij met de usb stick, en bedank verder voor de eer.
In het kader van de week van de retrogame: Last in amsterdam, de beste text adventure ooit. Kruip in de huid van plattelandsjongen Geurt en trek naar de grote stad op zoek naar broer gijs en zus jannetje.
Het spel wordt gesponsord door onder andere Bruna, Vobis, PTT Post en het Computer Collectief. Wie het spel voor 1 februari 1993 uitspeelt maakt kans op ‘grandioze prijzen’.
Camiel en ik hebben ons indertijd (eigenlijk 2 jaar na dato) behoorlijk vermaakt met dit spel. Volgens mij zijn we best een eind gekomen maar helaas raakten we uiteindelijk hopeloos vast.
Gezien het feit dat dit spel vijftien jaar geleden gratis bij een exemplaar van Computer Totaal werd weggegeven denk ik dat niemand er bezwaar tegen zal hebben als ik het hier met jullie deel: last.zip
Al mijn Nintendo’s hebben een prominent plekje rond mijn televisie, en kunnen zonder al teveel gedoe ten alle tijden bespeeld worden. Alle Nintendo’s? Nee. Een model heeft hardnekkig weerstand weten te bieden tegen de geestdriftige retro-gamer in mij. Mijn Nintendo 64 staat al enkele jaren ongebruikt te verstoffen in de kast.
Nintendo’s 64 doorstaan de tand des tijds niet goed. De indertijd zo gevierde anti-aliasing, in combinatie met de lage resolutie doet anno 2007 vermoeden dat je een pot vaseline over je beeldbuis hebt gesmeerd. De analoge sticks zijn verschrikkelijk vatbaar voor viezigheid en een controller wordt doorgaans met een jaar of drie enorm stroef. Verder zijn de kwaliteitstitels op de Nintendo 64 op één hand te tellen.
Die kwaliteitstitels zijn echter niet zomaar kwaliteitstitels. De meeste zijn klassiekers van de bovenste plank. Kennelijk niet goed genoeg om elke drie jaar nieuwe controllers voor aan te schaffen, maar ze worden wel degelijk gemist.
Gelukkig hebben we de Wii virtual console. Aanvankelijk leek deze service niet voor mij weggelegd. Ik ben in het bezit van vrijwel elke verplichte game, en speel ze liever op de originele console als het even kan. En ik zal natuurlijk nooit nog een keer betalen voor een spel dat ik al bezit. Behalve als ik mij hiermee kan ontdoen van het vaseline effect en de stroeve besturing natuurlijk.
Gisteren werd Waverace 64 toegevoegd aan de lijst van beschikbare titels en ik ben opnieuw als een blok gevallen. Het gevoel van de golven, de precieze besturing, de goed gebalanceerde moeilijkheidsgraad. Nagenoeg perfect. Categorie ‘niks meer aan doen’.
Oneindig zonde dat Blast Corps, Goldeneye, Diddy ‘dikke penis’ Kong Racing en Jet Force Gemini met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid nooit hun weg naar de virtual console zullen vinden.
