Wie mij een tijdje kent weet misschien dat ik over het algemeen best veel geluk in het leven heb. Ik zeg misschien, omdat het geluk wat mij ten deel valt doorgaans bescheiden van aard is. Juist bij de kleinste beproevingen krijg ik vaak onverwachts een zuchtje wind mee.
Vier dagen geleden ontving ik een mailtje van mijn schoolbibliotheek:
Volgens onze administratie heeft u niet gereageerd op onze eerste herinnering.
Inmiddels is een boete opgebouwd, welke verder oploopt als u de geleende materialen niet inlevert of verlengt.
Wij verzoeken u nogmaals de publicaties die u in uw bezit heeft te verlengen of terug te brengen naar de locatie waar u ze heeft geleend.
Ik retourneer of verleng mijn boeken altijd op tijd, dit is mijn eerste boete. Het boek heb ik nog nodig tot woensdag, wanneer ik over de inhoud zal worden bevraagd. Ik heb ook eerlijk gezegd geen zin om voor die tijd naar school te gaan om te verlengen, dus heb ik mijzelf er maar bij neergelegd de boete tot woensdag op te laten lopen.
Gelukkig ben ik de laatste tijd weer erg goed geweest voor mijn omgeving, vandaar dat ik vandaag dit heugelijk nieuws mocht ontvangen:
Maandag 9 juli 2007 maakt de Mediatheek een nieuwe start met een nieuw bibliotheeksysteem. Om de overgang zo soepel mogelijk te laten verlopen wil de Mediatheek zoveel mogelijk geleend materiaal terug ontvangen.
Wij willen graag met een schone lei beginnen en geven ook jou graag de kans schoon schip te maken. Daarom is er een boetevrije periode van twee weken van maandag 18 juni tot en met zaterdag 30 juni 2007.
De boetevrije weken noemen ze het… Dat zouden meer mensen moeten doen!
Nadat we ons decennia lang zand in de ogen hebben laten strooien door de hoge heren in Den Haag heeft men het nu eindelijk begrepen. We kunnen best leven met onveilige wijken, asociale buren, big-mac prostitutie, pyamadagen, files, bolletjesslikkers en fundamentalisten.
We willen gewoon onze fiets terug!
Ik begrijp niets van deze wereld. Zit je op deze loze zondagmiddag de openingswedstrijd van het EK onder 21 te kijken, krijg je de volgende boodschap voor je kiezen:
De rust wordt mede mogelijk gemaakt door Rexona.
Dit bij opbod verkopen van stompzinnige onderdelen van voetbalwedstrijden wordt mede mogelijk gemaakt door Talpa.
Nintendo fabriceert per maand anderhalf miljoen wii’s. Het gros hiervan blijft in Japan. Amerika krijgt een aanzienlijk deel en de rest is voor Europa. Binnen Europa krijgt Nederland er een handjevol. Waar deze wii’s ook terecht komen, ze liggen nooit lang in de schappen.
Zoals eerder vermeld verdom ik het om een wii te reserveren. Ik bepaal graag zelf wanneer ik iets koop. Er zijn bovendien maar twee momenten in het jaar waarin ik iets duurs mag kopen: de momenten dat de kerstbonus dan wel het vakantiegeld binnen is. Toen ik mijn kerstbonus kreeg werd er soms nog letterlijk gevochten om die dingen dus wist ik dat mijn kans klein was. Vanochtend merkte ik echter dat er wat vakantiegeld was en dus ging ik het nog maar eens proberen. Ja, zes maanden na de release kun je nog altijd niet zonder meer de deur uit stappen om een wii te kopen, een mens kan het slechts (vaak tegen beter weten in) proberen.
Ik moest toch nog even langs de zaak om de versterker van pableaux (die nu van mij is) op te halen. Eerst dus even langs mediamarkt, free record shop en intertoys bij de Amsterdamse poort. Geen wii’s, geen idee wanneer wel. Gelukkig toch even het centrum in gegaan met de versterker van paab onder de arm. De eerste frs die ik probeerde (Leidsestraat) had er nog twee. Eentje was door een of andere jodocus gereserveerd, de ander mocht zomaar met mij mee naar huis. Dat was al aan het begin der tijden bepaald.
