Cat’s Britain
Deze ranzige ouwe kat werd er wekelijks op uitgestuurd om een mooie sfeerdocumentaire te maken over een van de vele gaten die Groot Brittannië rijk is.

Bogies
Topsport. Deelnemers roepen om de beurt steeds harder ‘bogies’ totdat een deelnemer het eerder gehaalde volume niet weet te evenaren. Ook leuk om zelf eens op vakantie te spelen.

Af en toe snijd men wat in natuurdocumentaires* maar soms heeft de EO best goede programma’s. Programma’s die niet preken maar gewoon een gezonde interesse tonen voor de medemens. Zoals gebruikelijk ben ik al mijn eerdere voorbeelden vergeten (geen wonder dat deze site geen bezoekers trekt) maar vreemde tralies, over landgenoten die ver van hier oneindig lang vastzitten is een goed programma, waarin weinig pedant gepreekt wordt, en vooral aandacht uitgaat naar gevoel en medeleven. Begrippen die ons, kapitalistische atheisten, vreemd zijn. Los van dat rare idee dat er iets moet zijn om iets te maken (dan kan er dus, per definitie, nooit iets zijn) zijn die christenhonden zo slecht nog niet.

*) zend dan ook niks uit wat met wetenschap van doen heeft, wetenschap is van ons, het Groot Sprookjesboek van jullie!

Er zijn zoveel suffe reclames in deze wereld, maar vreemd genoeg komt er af en toe iets langs wat ik zo ongekend briljant vindt. Neem de allereerste ‘Jazeker, de hypotheker!‘. Het moment waarop de kreet wordt geslaakt en de gondelkapitein van schrik de sloot in valt, simpelweg meesterlijk. Helaas zijn de opvolgers in deze serie een stuk minder.

Ik heb het idee dat mijn favoriet van 2007 binnenkort wordt afgeschreven, vandaar dat ik hem hier nog een kleine eervolle vermelding wil geven. Verder zal ik jullie natuurlijk blijven vervelen met uitspraken over clochards en pure afgunst. Tenminste, zolang ik het niet te druk heb met melden dat ik wel zou willen weten hoe ik me lekker kan aftrekken.

Vandaag beperkt houdbaar gezien van Sunny Bergman. Over het zelfbeeld van de vrouw in deze dagen van overvloed, je kent het wel.

Een paar memorabele scenes: Samen met de moeder van naar een dertig jaar oude film van gelijke strekking kijken, het vijftienjarig meisje dat toegeeft dat ze graag werd geïntervieuwd omdat ze dan tweeduizend dollar korting kon krijgen om d’r doos te laten liften (in de volksmond een laser vaginal rejuvination genoemd), en als klap op de vuurpijl Sunny die zichzelf eens grondig laat keuren door de plastisch chirurg, en voor ongeveer twintigduizend dollar aan operaties nodig blijkt te hebben. En dat voor een vrouw die er zelfs op het toilet nog best leuk uit ziet. Leuker dan de jonge heksjes van een van de vrouwenbladen die ze bezocht, in elk geval.

Al met al vermakelijk, al worden wij mannen natuurlijk snel moe van mooie vrouwen die zeuren dat ze zichzelf niet mooi genoeg vinden. Wij kunnen best zonder die graatjes op de catwalk en de glossy’s bij de kapper. Wij schrikken al als we zien hoeveel geld onze partners uitgeven aan een pot shampo met vruchtensmaak. Wij hebben misschien zelfs liever een vrouw met rimpeltjes, zolang we maar niet de hele tijd over onze gevoelens moeten praten.

Ik moest meteen aan die oude Jas van Dom denken. Hij maakte zich in zijn lokaal bijna dagelijks onsterfelijk met de woorden ‘Gooi die Tina de deur uit‘. Hij lokte hiermee waarschijnlijk geen meisjes de bètakant op, maar onze ludiek conservatieve scheikundeleraar had zoals gewoonlijk wel gelijk.

Leven en Dood van Quidam Quidam verhaalt van een vijftienjarige terdood veroordeelde in het Nederland van 2020. Een beetje zeeuws meisje voor volwassenen.

Ik heb indertijd geen aflevering gemist. In de serie wordt teruggeblikt op het leven van de hoofdpersoon en wordt er een komisch doch bijzonder negatief beeld geschetst van de periode 2005-2020.

Democraten 2000, een geprivatiseerde IND (AsylEx), Ouderen voor Orde, de Gluurplicht en de Oranjedeurstatus. Een kleine greep uit de begrippen die in deze serie werden geintroduceerd.

Ons rest nu enkel de officiele website. VPRO, mogen wij een herhaling of DVD release?

Mijn haas is sinds Donderdagochtend een paar weken weg. Ver weg. Dat is op vele fronten vervelend voor mij. Een van de luxe problemen; ik ben mijn lost maatje kwijt.
Lissette keek vroeger sporadisch lost. Ik lette dan nooit op. Zo’n suffe eilandsoap, daar zit niemand op te wachten.


Op een gegeven moment toch seizoen een op DVD geleend, en min of meer in een ruk gekeken. Vervolgens seizoen twee meteen in z’n geheel aangeschaft en in hetzelfde tempo door. Inmiddels sta ik elke donderdag wat vroeger op om een verse Amerikaanse aflevering te downloaden. We liggen een aflevering of tien voor op die stakkers die het met Net5 moeten doen, maar kunnen nu niet verder, want niet bij elkaar.

En natuurlijk was de laatste aflevering die wij hebben gezien nèt zo’n aflevering waarbij het weer is een beetje interesant wordt. Waar zijn the others heen? wat voert die slinkse Juliet in haar schild? Wat gaat er met Sun gebeuren? Wat wordt de volgende briljante one-liner van publieksfavoriet Hurley? Was de vlucht van Lissette maar een dag later geweest, dan hadden we nog een uitzending mee kunnen pikken. Er zijn nu al mensen die meer weten dan ik.

Ik slaap altijd minder goed alleen. De afgelopen dagen zijn geen uitzondering. Onrustig met veel dromen. Diezelfde donderdagavond nog droomde ik de nieuwe aflevering voor het gemak zelf. Uiteraard sloeg mijn versie achteraf gezien nergens op maar tijdens het dromen dacht ik telkens: Wat een briljante aflevering! De vele onverwachte wendingen zijn niet van de lucht! Moet ik straks als Lissette terug is deze aflevering opnieuw zien en net doen of ik verrast wordt alsof ik dit voor het eerst zie? Wat een opgave!

De droom was het eiland dat tot mij sprak: laat die afleveringen varen. Over een paar weken kunnen we eindelijk weer is een hele zwik afleveringen achter elkaar zien. Want de marathon blijft de manier om Lost te kijken.

Nee, nu voel ik me veilig!

Te zien op uitzendinggemist.nl

Ik was al enkele maanden voornemens de Buurman en buurman dvd’s te bestellen. Nu zijn ze eindelijk binnen: zes dvd’s met maar liefst 63 afleveringen van onze klussende vrienden. Dus nog een keer met z’n allen zoals de tsjechen zeggen: Aje To!